W okresie plemiennym Głogów znajdował się na obszarze słowiańskich Dziadoszan. Gród w Głogowie był jednym z 20 civitates tego plemienia, wzmiankowanych w dokumentach z połowy IX wieku, znanych jako Geograf Bawarski.
W X wieku ziemie Dziadoszan znalazły się pod panowaniem Czech. Dziadoszanie stali się częścią plemion zobowiązanych do płacenia trybutu dla niemieckiego skarbu królewskiego, który podlegał Czechom. Zależność ta dotyczyła również przynależności kościelnej, co można odczytać z dokumentu cesarza Ottona I z 971 roku, w którym obszar Dziadoszan określony jest jako teren, z którego diecezja miśnieńska mogła pobierać dziesięciny.
Powstanie państwa piastowskiego w końcu X wieku sprawiło, że Śląsk stał się częścią tego terytorium, z wyjątkiem lat 1038-1050, kiedy to obszar był zarządzany przez Czechy. Od roku 1054 polscy władcy zobowiązani byli do płacenia rocznego trybutu Czechom, co zaniechał książę Bolesław Krzywousty. W okolicach 985-990 Mieszko I zainicjował budowę nowego grodziska w Głogowie, które po zjeździe gnieźnieńskim w 1000 roku znalazło się pod polską administracją kościelną, włączając się w struktury biskupstwa wrocławskiego. Głogów był wówczas kluczowym punktem w systemie obronnym Polski. Podczas panowania Bolesława Krzywoustego wyróżniał się jako grodzisko pograniczne, co doprowadziło do utworzenia w XII wieku z terenów kilku kasztelanii marchii głogowskiej.
Na mocy ustawy sukcesyjnej Bolesława Krzywoustego z 1138 roku, Śląsk z Głogowem przypadł księciu seniorowi Władysławowi II jako dzielnica dziedziczna. Władysław II stopniowo przekazywał władzę swojemu synowi Bolesławowi Wysokiemu. Po wygnaniu Władysława II z Polski w 1146 roku całą prowincję zajął książę Bolesław IV Kędzierzawy. Kilkanaście lat później, po powrocie Bolesława, Kędzierzawy wydzielił mu prowincję śląską, nie przyznając jednak praw do senioralnego następstwa tronu. Bolesław Wysoki bezskutecznie starał się o tę kwestię aż do 1201 roku.
Kasztelania głogowska miała burzliwą historię w ramach dzielnicy śląskiej. Głogów był jednym z głównych grodów, które w 1163 roku Bolesław Kędzierzawy, przekazując zarządzanie Śląskiem swoim synom, zatrzymał dla siebie. Trzy lata później synowie Władysława II zbrojnie przejęli kontrolę nad grodem. W latach siedemdziesiątych XII wieku Bolesław Wysoki został zmuszony do przekazania części kasztelanii głogowskiej najmłodszemu bratu, Konradowi Laskonogiemu. Po bezpotomnej śmierci Konrada Głogów wrócił pod opiekę księcia Bolesława.
Na dalszy ciąg wydarzeń dotyczących Głogowa należy poczekać do następnego tygodnia.