Od 1202 roku Śląsk i Głogów znalazły się pod panowaniem Henryka Brodatego. W trakcie jego ponad trzydziestoletnich rządów, ta prowincja zachowała pewną niezależność polityczną, a Henryk angażował się w walki o dominację nad rozdrobnionym Regnum Poloniae. Pod koniec swojego panowania umocnił władzę w Krakowie oraz scalił bądź uzależnił kilka dzielnic. Powierzył współrządznie swojemu synowi Henrykowi II Pobożnemu, dążąc jednocześnie do uzyskania dla niego korony królewskiej. Rządy Henryka II zakończyły się tragicznie w 1241 roku, kiedy to poległ w bitwie z Mongołami pod Legnicą. Po tej klęsce państwo Henryków zaczęło stopniowo popadać w ruinę, a władza jego spadkobierców ograniczyła się do dziedzicznych ziem. Najpierw rządził Bolesław II Rogatka, a następnie razem z Henrykiem III Białym podzielili terytorium: Bolesław objął dzielnicę legnicką (w tym Głogów i Ziemię Lubuską), a Henryk Wrocław. Wkrótce Konrad, młodszy brat, rywalizował o ziemię głogowską.
W ramach państwa Henryków, Głogów był znaczącym grodem. Świadczy o tym zjazd książąt oraz elit duchownych polskich, który odbył się tutaj podczas Świąt Bożego Narodzenia w 1208 roku. Gród ten był również ośrodkiem osadniczym wczesnomiejskim.
W latach 1253-1331 Głogów funkcjonował jako stolica niezależnego księstwa, formalnie powiązanego z rozdrobnionym Regnum Poloniae. Henryk III głogowski, syn Konrada, starał się o zjednoczenie, tytułując się „Dziedzicem Królestwa Polskiego”. W latach 1304-1309 kontrolował całe księstwo głogowskie, wcześniej podzielone między braci, oraz powiększył jego terytorium o część Śląska i Wielkopolski. Po jego śmierci doszło do ponownego podziału, a w części głogowskiej władzę sprawował Przemko. Większość wielkopolskich terenów została utracona, a bracia Przemka w 1329 roku uznali się lennikami króla czeskiego, podczas gdy on sam odmówił tego. Po jego tajemniczej śmierci w 1331 roku księstwo podzielono między braci: Jana ścinawskiego i Henryka IV Wiernego. Połowa Głogowa i Bytomia Odrzańskiego przypadła wdowie po Przemku, Konstancji. Nieco później, po śmierci księcia głogowskiego, władza czeska przywróciła kontrolę nad Głogowem, a mieszkańcy złożyli hołd lenny królowi Czech Janowi Luksemburskiemu, który nabył prawa do części Głogowa, ignorując przy tym prawa Henryka IV i Konstancji. W Głogowie ustanowił starostę, co oznaczało koniec około 350-letniej łączności politycznej tego miasta z Polską.
A co wydarzy się dalej, mieszkańcy Głogowa dowiedzą się za tydzień!