W najnowszym odcinku cyklu „Historia Głogowa” Dariusz Andrzej Czaja przedstawia wydarzenia związane z zajęciem grodziska przez Fryderyka Barbarossę.
Po zgonie Bolesława Krzywoustego w 1138 roku, jego potomkowie wciągnęli kraj w bratobójcze walki, co doprowadziło do wygnania najstarszego syna, Władysława, w 1146 roku. Dzielnica śląska, z Głogowem włącznie, przypadła Bolesławowi Kędzierzawemu. Władysław znalazł schronienie na dworze cesarskim, gdzie zabiegał o pomoc niemiecką w Polsce. Udało mu się namówić cesarza Fryderyka Barbarossę, który w sierpniu 1157 roku wyruszył z armią na Polskę. Cesarz wkroczył w głąb ziem Piastów, a wycofujące się oddziały polskie niszczyły własne terytoria, co poważnie utrudniało zaopatrzenie armii cesarskiej.
Wojska Barbarossy dotarły do Głogowa 22 sierpnia, gdzie dołączyły do nich jednostki czesko-morawskie. Głogów, usytuowany na wyspie i otoczony rzekami Odrą oraz Baryczą, miał dobre warunki obronne. Mimo tych atutów, stacjonujące tam oddziały piastowskie, widząc przewagę wroga, zdecydowały się na ewakuację, podpalając gród przed odejściem. Według kronikarza Wincentego z Pragi, to właśnie czesko-morawskie jednostki jako pierwsze sforsowały Odrę i wkroczyły do palącego się grodziska, a następnie ruszyły oddziały cesarskie.
Podobny los do Głogowa spotkał Bytom Odrzański, gdzie polskie oddziały, zaskoczone postępami najeźdźców, również wycofały się po podpaleniu grodu. Zniszczenie obu grodzisk przez cofających się Piastów spowodowało, że linia obrony na Odrze, która sprawdzała się w czasach Chrobrego i Krzywoustego, została przełamana. Głogów, zdobyty przez Barbarossę, stracił swoje strategiczne znaczenie. Choć armia piastowska nie została pokonana w bitwie, konflikt z 1157 roku zakończył się wizerunkową klęską książąt, w tym Kędzierzawego. Ostatecznie Bolesław, oblegany przez cesarza w Krzyszkowie pod Poznaniem, złożył hołd lenny, uzyskując jednak zgodę na dalsze rządy oraz utrzymując Śląsk z zniszczonymi grodami w Głogowie i Bytomiu Odrzańskim.