Dariusz Andrzej Czaja w cyklu „Historia Głogowa” przedstawia dzieje Żydów w mieście.
Gmina żydowska w Głogowie istniała już pod koniec XIII wieku, stając się integralną częścią lokalnego krajobrazu. Historia ta była jednak pełna trudności. Książę Henryk III w dokumencie z 1299 roku przyznał społeczności żydowskiej prawo do posiadania własnego cmentarza i szkoły. W 1442 roku, w dzielnicy żydowskiej, w okolicach zamku, wybuchł poważny pożar, który spowodował znaczne straty. Oskarżono Żydów o jego wywołanie, a w rezultacie ich mienie zostało splądrowane, a także zniszczono synagogę. Kolejne nieszczęście miało miejsce za rządów Jana II żagańskiego, który polecił spalenie żydowskich domów i sprzedaż ich terenów miastu.
W XVII wieku Żydzi z Głogowa starali się o zezwolenie na budowę synagogi, co spotkało się z oporem radnych. Ostatecznie zgodę na budowę uzyskali od cesarza Ferdynanda II. Proces budowy trwał kilkanaście lat z powodu działań wojennych podczas wojny trzydziestoletniej. Stara synagoga przeszła burzliwe dzieje, borykając się z pożarami i brakiem funduszy, ale również zyskując na znaczeniu w okresach prosperity.
Na kilka lat przed rozpoczęciem budowy nowej synagogi przy ul. Kołłątaja, stary obiekt został rozbudowany, a potem sprzedany gminie metodystów. W latach 1891-1892 powstała nowa synagoga, uznawana za jedną z najpiękniejszych w III Rzeszy, z charakterystyczną wieżą o wysokości 32 m. Jednak jej istnienie zakończyły wydarzenia pogromów żydowskich w listopadzie 1938 roku.
Pogrom Żydów, znany jako „Noc kryształowa”, miał miejsce w nocy 9/10 listopada 1938 roku, kiedy to budynek synagogi został splądrowany i spalony przez hitlerowskie bojówki. Następnie przystąpiono do jego rozbiórki aż do fundamentów.