Robert Berndt, urodzony 6 lutego 1811 roku w Głogowie, był prawnikiem oraz długoletnim urzędnikiem miejskim, w tym burmistrzem Głogowa. W trakcie swojej kariery zawodowej na stanowiskach publicznych pracował przez pięćdziesiąt lat. Odegrał kluczową rolę w decyzji o rozbudowie Głogowa w połowie XIX wieku, co przyczyniło się do powstania nowej dzielnicy Rüster Vorstadt (obecnie rejon ulic Elektryczna i Mickiewicza).
Choć nie należał do żadnej partii politycznej, od 1849 do 1852 roku był członkiem pruskiej Izby Reprezentantów z okręgu legnickiego. Dnia 24 listopada 1854 roku został powołany na dożywotnie członkostwo w pruskiej Izbie Panów przez króla Fryderyka Wilhelma IV.
Berndt był także historykiem, który szczególnie interesował się historią Głogowa oraz losami głogowskich Żydów. W 1974 roku sporządził materiał naukowy o tej społeczności, a następnie napisał trzytomowe dzieło dotyczące historii miasta. Pierwszy tom, wydany w 1879 roku, obejmował czasy wojny trzydziestoletniej, natomiast drugi tom z 1882 roku dotyczył okresu od zakończenia tej wojny do końca francuskiej okupacji w 1814 roku. Trzecia część, opublikowana w 1886 roku, koncentrowała się na historii Głogowa w latach 1815-1886. Dodatkowo w 1880 roku opublikował pracę na temat Katolickiego Gimnazjum w Głogowie.
Jego badania opierały się głównie na archiwalnych dokumentach, pismach urzędowych, listach i rozkazach. Berndt jako pierwszy wspomniał o istnieniu najstarszego żydowskiego cmentarza w Głogowie. Jego publikacje historyczne stanowiły fundament dla późniejszych badaczy, w tym dla Juliusa Blaschke, który w 1913 roku na ich podstawie wydał monografię „Geschichte der Stadt Glogau und des Glogauer Landes”.
Robert Berndt zmarł 1 stycznia 1888 roku i został pochowany w Głogowie.